Dziewczynka czy chłopiec- jak rozpoznać płeć dziecka?

Przez dziewięć miesięcy ciąży lekarzom nie udało się określić płci mojego dziecka. Na początku długo, długo nie było żadnych teorii, potem na 100 % był chłopiec, po jakimś czasie dziewczynka, a na koniec dowiedziałam się, że… już nie wiadomo… Jeśli chcecie poznać tę historię, to możecie przeczytać o tym tutaj: http://mamazpowolania.pl/dziewczynka-czy-chlopiec-czyli-pomylki-usg/
Dlaczego o tym piszę? Zainteresowanie brzuchem ciężarnej jest zjawiskiem powszechnym. Mamy wokół siebie mnóstwo ludzi (znajomych i nieznajomych), którzy nie mogąc doczekać się informacji o płci dziecka próbują wróżyć z fusów i na własną rękę stawiać diagnozę. To wróżenie z fusów to naturalnie babcine metody rozpoznawania płci dziecka, o których słyszał chyba każdy. Oczywiście, nie ma co się oszukiwać, ich sprawdzalność w większości wypadków (choć nie wszystkich), wynosi 50% – nie zmienia to jednak faktu, że uwielbiamy weryfikować, czy czasem się u nas nie sprawdzą!
Zebrałam dla Was te powszechnie znane i te mniej znane metody. Koniecznie dajcie znać w komentarzach, które się u  Was sprawdziły i kiedy poznaliście płeć dziecka! 🙂
Klikajcie:

Cała prawda o idealnych Dzieciach i idealnych Matkach

Często słyszę historie o niemowlakach, które przesypiają całe noce, jedzą samodzielnie, albo potrafią godzinami bawić się same. To są dzieci, które można wszędzie ze sobą zabierać, przy których można zapraszać znajomych, a one grzecznie śpią w pokoju obok, które potulnie znoszą wszystkie wizyty u nachalnych cioć, zakupy w galeriach handlowych i przesypiają całą Mszę w kościele.Chyba każdy rodzic słyszał choć raz takie opowieści – o dzieciach IDEALNYCH.

Kiedyś wierzyłam we wszystko. Mnie oczywiście najbardziej rozczulały zawsze te historie dotyczące snu dzieci. I tak sobie wyobrażałam, że przecież są niemowlaki – nawet cała masa- które jak są śpiące, to wystarczy odłożyć do łóżeczka i… śpią! Ich mamy dumnie opowiadają o swoim schemacie dnia, któremu zawdzięczają to, że mają czas na wszystko; albo o wieczornym rytuale, który sprawia, że 3- miesięczniak kojarzy wieczorną rutynę: kąpiel, karmienie i łóżeczko, dzięki czemu przesypia całe noce. No chyba, że ząbkuje, to zdarzają się pobudki (ale o tym już rzadko się mówi). To osoby, które na twoje problemy z usypianiem dziecka, doradzą ci, podanie dziecku pieluszki tetrowej, żeby miało w co wtulić główkę („Wtedy na pewno zaśnie! To zawsze działa”). To takie dobre koleżanki, po których wyjściu zastanawiasz się, co robisz nie tak. Ale to oczywiście nie koniec.

Potem spotykasz kolejną falę doradców. Ci z kolei chcą ci powiedzieć wprost: Tak, to twoja wina. Trzeba było nauczyć dziecko od początku spania przy różnych dźwiękach. Jak tylko przychodzą do domu, szukają już pilota – niech się Dzieciak przyzwyczai spać przy wszystkim. A ty co? Chowasz go pod kloszem! Im szybciej się nauczy pewnych rzeczy, tym łatwiej będzie mu w życiu. Potem przychodzi czas na krytykę noszenia. Bo po co nosisz? Ja od początku nie przyzwyczajałam dziecka do noszenia, więc teraz nie muszę. Zasypia samo. Masz w domu bałagan? Widzisz, to kwestia organizacji. Ja już do 10 rano, wszystko w domu mam zrobione i posprzątane. Mam jeszcze czas powrzucać na instagrama zdjęcia z czyściutkim, szczęśliwym bobasem, w pięknie wysprzątanym domu. Jak to się dzieje?

Nie raz rozglądałam się w takich chwilach po mieszkaniu, patrzyłam na moje Dziecko i myślałam, co ze mną jest nie tak? Wydaje mi się, że żyję na pełnych obrotach, ciągle w ruchu, ciągle coś robię, a okazuje się, że w moich czterech kątach zarysowuje się zupełnie inny obraz macierzyństwa. Mniej efektowny, mnie nadający się do pokazania na zewnątrz, pod znakiem wiecznie zaplamionych ubranek, obślinionych zabawek, histerycznego płaczu i nieprzespanych nocy.

Oczywiście można popaść w niemałe kompleksy, bo przecież inni radzą sobie tak świetnie, a u mnie to wszystko zawsze jest jakieś niepoukładane, czasu zawsze za mało i choć czasem jest blisko, to jakoś nigdy tego ideału dosięgnąć nie mogę. Ale, ale! Kiedyś dowiedziałam się, że ludzie koloryzują. Nie wiem po co, nie wiem dlaczego. Być może czują się z tym lepiej, być może chcą się dowartościować. Choć ciężko w to uwierzyć, to natknęłam się kiedyś na takie badania, które mówiły, że większość ankietowanych rodziców, nie przyznaje się przed znajomymi do tego, że ich dziecko nie śpi, a nawet osobiście spotkałam się od kogoś z takim wyznaniem. Tak jakby wstawanie w nocy do dziecka było powodem do wstydu…

Dlaczego teraz już nie wierzę w takie opowieści i w idealne dzieci? Zauważyłam, że ludzie chcą żyć jak w serialu – a tam nie pokazuje się niczego, co niewygodne. Oglądnęłam dziś pierwszy odcinek (3 serii) „Drugiej szansy”. Urodziło się dziecko, ale jakby nic się nie zmienia. Jeśli jest przewinięte i nakarmione butelką (raz na kilka godzin), to przecież wystarcza. A większość doby Bobas śpi. Jasne, miło się ogląda takie rzeczy i choć jest to niezła zachęta do macierzyństwa, to jednak realia wyglądają zgoła inaczej i teraz rozumiem skąd nie raz pojawiają się w ludziach pytania: Czemu to dziecko płacze, skoro jest nakarmione i przewinięte?” Odpowiedź jest bardzo prosta: „Bo to jest dziecko!” 🙂 I poza jedzeniem, spaniem i pieluchą, ma jeszcze inne potrzeby- nie mniej ludzkie! 

A skąd się biorą idealne dzieci, które widzimy na facebooku lub instagramie ich rodziców? Kiedyś próbowałam dociekać. Co usłyszałam?

A no tak, zapomniałam wspomnieć, że dwa razy w tygodniu przychodzi pani do sprzątania ” albo „Mieszkamy z teściami, więc popołudniu oni biorą dziecko do siebie„.

No właśnie. Często za błysk w domu odpowiada zatrudniona Pani, a za idealną fryzurę i makijaż mamy, dochodząca niania. Zdarza się, że za przespanymi nocami dzieci stoją metody wypłakiwania, które skutecznie odbierają dziecku wiarę w to, że rodzic przyjdzie i się nim zainteresuje. Dążę do tego, że naprawdę te opowieści o idealnych dzieciach są nieraz grubymi nićmi szyte. I chyba nie da się przejść tych pierwszych miesięcy dziecka w takiej serialowej harmonii, bo życie pisze zupełnie inne scenariusze. Mniej efektowne, mniej widowiskowe, ale na pewno piękne!

 

 

 

 

Jak zorganizowałam swój dzień z dzieckiem?

Czas po porodzie przypomina życie w marazmie – niedospanie, przemęczenie i jeden wielki chaos. Ja pierwsze dwa tygodnie życia mojej Córki pamiętam jakby przez mgłę: dni zlewały mi się z nocami, z domu prawie nie wychodziłam (poza jednym spacerem po osiedlu, który był wieeelkim urozmaiceniem- czułam się jakbym zdobywała górskie szczyty!) i cały mój świat ograniczał się do tej Małej Istotki. Z czasem wszystkie czynności, które trzeba wykonywać przy dziecku, szły mi co raz lepiej, ale nadal czas jakby przeciekał mi między palcami. Tak, wiem, że oklepane, ale po porodzie naprawdę wszystko się zmienia. Czasem orientowałam się, że jest już południe, a ja jeszcze nie zaczęłam szykować obiadu. Ba! Nawet nie przebrałam się z piżamy.

Tak mijał dzień za dniem, a ja dochodziłam do wniosku, że czuję się co raz gorzej ze sobą. Nie miałam żadnych stałych punktów w ciągu dnia. Wszystko zależało od dziecka. I tak po jakimś czasie zdałam sobie sprawę, że ja w ogóle nie jestem ważna, nie mam nic swojego. Wierzcie mi, że chodzenie cały dzień w piżamie było fantastyczne, gdy po pracującym tygodniu, można było w sobotę pozwolić sobie na taki luksus. Ale jeśli tak wygląda codzienność, to można się w tej piżamie totalnie zakisić. Już widzę ten tłum idealnych matek, które z satysfakcją chcą mi powiedzieć: „A ty myślałaś, że macierzyństwo to będzie odpoczynek i czas dla siebie!”. Nie, tak to nie myślałam, za to myślałam, że nie trzeba poświęcać 100% siebie i rezygnować ze wszystkich własnych potrzeb. I wiecie co? Dalej tak myślę!

Ale nie tylko, o to chodzi. Kiedy pracowałam zawodowo, to czerpałam satysfakcję ze swojej pracy, z rozmów z ludźmi i zrealizowanych wyzwań, które podejmowałam. Po całym dniu, mogłam sobie powiedzieć, że naprawdę dużo dziś zrobiłam: byłam na ważnym biznesowym spotkaniu, rozwiązałam skomplikowany problem klienta, napisałam fragment kodu, który się ładnie skompilował, a na koniec poszłam jeszcze na lekcje angielskiego, albo wieczorny fitness. Tak, to jest dzień pełen przeżyć i emocji! Mam prawo po im odpocząć: wziąć relaksującą kąpiel i walnąć się na łóżko, a w telewizji puścić najgłupszy serial, jaki akurat grają i totalnie się „odmóżdżyć”. A jak będę miała ochotę, to zasnę i porządnie się wyśpię, bo przecież muszę mieć siły na kolejny dzień.

A teraz? Czasem po całym dniu, wydaje mi się, że nic nie zrobiłam. Gdy siadam do wieczornego karmienia, zastanawiam się, czemu ja jestem taka zmęczona. W sumie nawet głupio komuś o tym powiedzieć, no bo czym ja niby jestem taka zmęczona – tym że włączyłam pralkę? Albo przeszłam się z dzieckiem na spacer? No właśnie, brzmi żenująco więc jak się tym dzielić z kimś, kto właśnie wrócił z pracy, gdzie robił naprawdę WIELKIE i WAŻNE rzeczy?

De facto jestem teraz na urlopie (bo tak to ktoś nieszczęśliwie nazwał) macierzyńskim, a ludzie na urlopach najczęściej odpoczywają. Powinna być przy tym jakaś gwiazdka z dopiskiem, że MATEK TO NIE DOTYCZY, bo przecież praca jest w trybie całodobowym 24 h na dobę, 7 dni w tygodniu i to taka, której właściwie nie widać, więc ciągle niby pracujesz, a właściwie wygląda to tak, jakbyś nic nie robiła cały dzień.W pewnym sensie nie chodzi już nawet o innych, tylko o to, że sama dla siebie miałam poczucie, że nic nie robię. Więc zrobiłam mały test. Wzięłam kartkę i zapisałam na niej wszystkie rzeczy, które zrobiłam tego dnia. I ciągle przypominałam sobie coś jeszcze i coś jeszcze. Kartka zapełniła się w kilka minut. I wtedy zdałam sobie sprawę z tego, że to nie jest tak, że robię za mało, tylko że robię wszystko mechanicznie i nawet nie zdaję sobie z tego sprawy. Wierzcie mi, że jak zobaczyłam tą listę, to byłam z siebie naprawdę dumna!

I od tej pory robię tak codziennie,z tym że zapisuje wszystko rano, a nie wieczorem. Codziennie przy śniadaniu, albo porannym karmieniu, wpisuję sobie w kalendarz wszystkie rzeczy, które chcę zrobić. Nawet te małe, bo przecież choć puszczenie prania trwa tylko 10 minut, to nie zmienia to faktu, że ja w tym czasie nie leżę do góry brzuchem, tylko jednak pracuję! Nie zapisuję tylko tych rzeczy, których wykonanie trwa krócej, niż ich zapisanie- więc zasada jest prosta. 🙂

Cały dzień lista leży na wierzchu, w widocznym miejscu, a ja co jakiś czas podchodzę do niej i odznaczam kolejne czynności. Czuję się super, jak wieczorem patrzę na pełną listę i WIEM po czym jestem zmęczona. A Ty? 🙂

_________________________________________________________________

Podoba Ci się ten post? Jeśli tak, zostaw komentarz lub daj mi like na fb.  To mnie bardzo motywuje i dzięki temu wiem, że to co robię MA SENS!

Dziękuję!

Moja ostatnia wizyta u pediatry- mądrości o rozszerzaniu diety i szczepieniach, które zwalają z nóg.

Zastanawiałam się czy o tym pisać, bo nie do końca wiedziałam jak ugryźć temat. Chciałabym Wam opowiedzieć o tym, co mnie ostatnio spotkało, gdy wybrałam się do lekarza z dzieckiem.  Pediatra już wcześniej wzbudziła moje wątpliwości, co najmniej kilkoma rzeczami, ale postanowiłam dać jej jeszcze szansę. Być może brzmi to teraz jakbym właśnie wyłoniła się z tłumu matek, które wiedzą najlepiej i dla których lekarz nie jest żadnym autorytetem, bo przecież w internecie wyczytały, że jest inaczej. A jednak tak nie jest, bo muszę przyznać, że zawsze ceniłam sobie lekarzy i ich wiedzę i nadal ją cenię, choć oczywiście lekarz to też człowiek, więc dla mnie podstawą jest zaufanie, jakim muszę darzyć tą osobę. Czasem wychodzi to bardzo naturalnie, jak np. było z lekarzem prowadzącym moją ciążę – trafiłam do pani doktor przypadkiem i już zostałam bo okazała się być bardzo profesjonalna, a poza tym otwarta na zadawanie pytań, co w pierwszej ciąży było kluczowe. Niestety nie zawsze tak jest…

Lekarza dla Marty nie wybierałam specjalnie, po prostu zapisałam ją do swojej przychodni ( z której ja byłam zadowolona), a o wybór lekarza nikt mnie nie pytał – po prostu udałam się do pani doktor, która akurat miała dostępny pasujący mi termin. I chyba to był błąd. Pierwsza wizyta odbyła się 2 tygodnie po porodzie. Pani doktor była zdziwiona, że przychodzimy i powiedziała, że nie ma takiej konieczności i w ogóle nie wie po co w szpitalach dają takie zalecenie. Ogólnie wizyta pod znakiem narzekania: książeczki zdrowia robią złe (bo mało miejsca, żeby coś wpisać), karty ze szczepienia jeszcze nie ma – to źle, a do tego w szpitalu zlecili badania, a ona uważa, że to za wcześnie (mówiła pisząc skierowanie).

Kolejna wizyta upłynęła pod hasłem: „Nie mam czasu”. To był dzień szczepienia, więc miałam kilka pytań z tym związanych. Pani doktor kilkakrotnie powtórzyła, że ona ma też innych pacjentów i NIE MA CZASU na dyskusję na temat szczepień. Dodam może jeszcze tylko, że o dyskusji nie było nawet mowy, chodziło tylko o uzyskanie odpowiedzi na pytanie o to, co zrobić jak szczepienie 5 w 1 będzie wycofane, skoro powinno się kontynuować tą samą szczepionką. Odpowiedzi oczywiście nie otrzymaliśmy. Chociaż nie! Odpowiedź brzmiała: „Przecież ja mówiłam Państwu, że planują wycofać, więc powinni się Państwo na to przygotować”. Zapomniała tylko dodać, jak. No cóż. Już wtedy byłam bardzo zdziwiona taką postawą, ale starałam się to zrozumieć, bo faktycznie za nami w kolejce do gabinetu stała już kolejna para z dzieckiem.

Po upływie dwóch miesięcy, znów zjawiliśmy się u Pani doktor. Tym razem postawiła duży nacisk na konieczność rozszerzania diety, bo już jest najwyższa pora (Marta skończyła dopiero 4 miesiące). Wręczyła nam kilka ulotek z różnych firm produkujących jedzenie dla niemowląt i rozszerzanie diety uzasadniła tym, że im więcej smaków dziecko pozna między 4-6 miesiącem, tym lepiej będzie później jadło. Ponadto usłyszałam od niej, że przecież z dnia na dzień mogę stracić pokarm, więc lepiej żeby dziecko miało jakąś alternatywę i mogło wtedy zjeść co innego. Po tych słowach wycofałam się z rozmowy ( a przepraszam, na rozmowę czasu nie było! To tylko monolog lekarki, którego jak uczniowie w szkole mieliśmy wysłuchać. Czasu na pytania słuchaczy- brak).  Powiedzieliśmy, że z rozszerzaniem diety planowaliśmy poczekać do 6 miesiąca, co pani doktor skomentowała milczeniem i zanotowała w karcie, że jesteśmy niechętni na rozszerzanie diety, mimo jej tłumaczeń ( o czym dowiedziałam się później :))

Hitem była jednak moja ostatnie wizyta. Ostatnia – dosłownie, ponieważ więcej się tam nie wybieram. Najpierw niepytana powiedziałam, że po ostatnim szczepieniu u mojego dziecka wystąpiła bezsenność. Początkowo zostałam wyśmiana, że łączę to ze szczepieniem, a potem potraktowano mnie prychnięciem, gdy powiedziałam, ze dziecko nie mogło przespać ciągiem więcej niż pół godziny, bo się wybudzało. I to by było na tyle rozmowy na ten temat. Gdy powiedziałam, że nie chcę łączyć szczepień, lekarka uśmiechnęła się z politowaniem i powiedziała, że można łączyć wszystkie szczepienie na raz i nie ma w tym żadnego problemu. I po chwili zapytała zniecierpliwiona: „To co mam tutaj wpisać (w karcie szczepień)? Bo mi jest wszystko jedno!” Potem na informację, że dziecko nie je za wiele, zareagowała bardzo agresywnie, mówiąc, że od tego są rodzice, że nikt za mnie dziecka karmić nie będzie. Dowiedziałam się, że żadne dziecko nie będzie jadło chętnie i trzeba go do tego zmusić na początku, dlatego do karmienia potrzebne są zawsze 2 dorosłe osoby (aż się bałam spytać, co te dorosłe osoby mają robić dziecku). Co mi pozostało? No tylko poinformować męża, ze musi się zwolnić z pracy, żebyśmy mogli karmić dziecko codziennie we dwójkę. 🙂 Postanowiłam się już nie odzywać i zmienić lekarza.

I wam też to polecam, jeśli trafiliście podobnie. Dobry pediatra to podstawa i nie ma chyba sensu oddawać swojego dziecka w ręce kogoś, do kogo kompletnie nie macie zaufania. Koniecznie dajcie znać, czy mieliście podobne doświadczenia!

Mój pierwszy film na Youtubie!

Cześć!

Dziś tylko informacyjnie pojawiam się na blogu! Przygotowałam dla Was krótki filmik o niedoczynności tarczycy  i historii mojej ciąży z hashimoto!

Zapraszam na: http://www.youtube.com/watch?v=YTkt7h0J25Q 🙂

Czym się sugerować, przy podjęciu decyzji o szczepieniu dzieci?

Szczepienia to temat, który zawsze wywołuje sporo emocji – niezależnie od sytuacji i właściwie w każdym gronie, w którym zostanie podjęty, znajdą się tacy, którzy są gotowy wyrazić swoje zdanie z niewzruszoną pewnością wyrokując na temat tego, czy należy szczepić dzieci. Swoją drogą jest to chyba największe wyzwanie i najtrudniejsza decyzja, jaką muszą podjąć młodzi rodzice, po narodzinach dziecka. Choć podjąć muszą właściwie już wcześniej, bo pierwsze szczepienia w Polsce mają miejsce w drugiej dobie po porodzie. Continue reading „Czym się sugerować, przy podjęciu decyzji o szczepieniu dzieci?”

5 rzeczy, za które kocham Karmienie Piersią!

Przypominam sobie początki mojego karmienia piersią – jeszcze w szpitalu. Intuicyjnie nie chciałam podawać dziecku butelki, choć położne sugerowały, żeby to zrobić, bo Mała miała żółtaczkę i ciągle spała. Teraz chce mi się śmiać z tego jak wyglądała moja determinacja, gdy po porodzie molestowałam położne, żeby mi pomagały, jak nie radziłam sobie z dobudzaniem dziecka na karmienie. Continue reading „5 rzeczy, za które kocham Karmienie Piersią!”

5 HITÓW kosmetycznych do 20 zł, które ogarną twoje ciało po porodzie!

Wielki ciążowy brzuszek to jedna z piękniejszych rzeczy, która mnie spotkała. Pamiętam jak w 6 tygodniu ciąży oglądałam się wnikliwie w lustrze z każdej strony z nadzieją, że będzie już coś widać. Albo jak co rano ubierając się do pracy, sprawdzałam, czy moje spodnie nie są już czasem trochę ciasne, a one jak na złość wydawały się wtedy luźniejsze niż zwykle. Continue reading „5 HITÓW kosmetycznych do 20 zł, które ogarną twoje ciało po porodzie!”

Popularny SZUMIĄCY MIŚ zaburzył sen mojego dziecka

Sen to było moje największe zaskoczenie jeśli chodzi o dziecko. Tyle razy słyszałam jak ludzie mówili: „Spać jak niemowlę”. Od momentu porodu, kiedy zrozumiałam co to znaczy (może nie zawsze, ale w naszym przypadku tak było), nikomu tego nie życzę, nawet wrogom (choć ich nie mam, ale gdybym miała, to też bym nie życzyła, aż tak źle:)). Generalnie sen nigdy nie był ważny w moim życiu, a na pewno nie był najważniejszy, bo zawsze było tyle do zrobienia i wydawało mi się, że SZKODA CZASU. Tak, wiem, dziś sama się za to wstydzę, ale na pocieszenie powiem coś, co chyba wiecie, tzn. że i tak nie da się wyspać na zapas. Dziś sen przyjęłabym w każdej ilości, a po „przespanej” (czyli 2-3 pobudki) nocy, czuję się jak młody bóg! Mogę góry przenosić! Continue reading „Popularny SZUMIĄCY MIŚ zaburzył sen mojego dziecka”