Nie bije dziecka, ale to nie wystarczy…

Ostatnio dużo się słyszy o akcji „Kocham, nie biję”. Pewnie też wpadła Wam w oczy – w internecie czy w telewizji, czy nawet na bilbordach w mieście. Inicjatywa na pewno jest ważna i dobra, całym sercem ją popieram, i to właśnie ona skłoniła mnie do pewnych refleksji nad wychowaniem. Choć może nawet nie tyle sama akcja, co jej zestawienie z filmem „Siedem uczuć”, na który ostatnio wybrałam się do kina. Być może już go widzieliście, a jeśli nie, to naprawdę polecam. Pewne rzeczy przerysowane, dla mnie miejscami zbyt dosłownie przedstawione, ale ogólnie przekaz jest genialny, szczególnie dla wszystkich osób, które mają własne dzieci, lub planują je mieć.

Nie chcę spojlerować, ale troszkę muszę, więc jak ktoś bardzo tego nie lubi, to zachęcam do przeskoczenia do następnego akapitu 🙂 W filmie przedstawione są dzieci pochodzące z różnych rodzin, gdzie stosowane są odmienne sposoby wychowawcze, a jednak wszystko to ma jakiś swój wspólny mianownik. Są nim dzieciaki, które tracą sens życia i tak naprawdę każde z nich robi to z powodu braku miłości. I to wychowanie poprzez przemoc – czyli bicie, jest okrutne i straszne, a jednak nie ono jedno odciska takie piętno na psychice. Inny rodzic wychowywał dziecko, próbując leczyć własne kompleksy i realizować niespełnione ambicje,  jednocześnie stawiając przed nim wymagania niemożliwe do osiągnięcia. Kolejni nie poświęcali czasu na zajmowanie się dzieckiem, bo byli zbyt zajęci swoimi sprawami (i jest coś w tym faktycznie, że czasem mamy przekonanie, że małe dziecko potrzebuje opieki bezwzględnie, a taki nastolatek to  sobie jakoś „poradzi”). Byli też tacy, którzy obarczali dziecko za dużą odpowiedzialnością, której ono nie potrafiło udźwignąć. Wcale nie dlatego, że było za głupie, albo nierozsądne. Tylko dlatego, że było dzieckiem…

Wątków w filmie jest sporo, nie chcę wszystkich zdradzać, ale moja refleksja przy kolejnym zobaczeniu bilbordu z napisem: „Kocham, nie biję!” była taka: „Tak, ale to nie wystarczy”. Przypominają mi się studenckie czasy i hasło powtarzane przez profesorów: „To jest warunek konieczny (do zaliczenia), ale niewystarczający”. I chyba tak jest z tą przemocą. Nie można jej stosować, ale to nie wystarczy, żeby zdać egzamin z rodzicielstwa. Mówię to w cudzysłowie, bo oczywiście, życie to nie test i nie wystarczy udzielić dobrych odpowiedzi, ale chcę zwrócić uwagę, na to, że jest na prawdę dużo dróg, które mogą powodować, że skrzywdzimy dziecko swoim zachowaniem.

Widzieliście film „Siedem uczuć”? Co najbardziej zapadło Wam w pamięć? Czekam na Wasze komentarze 😉

Niebezpieczna granica chwalenia dziecka

Jakiś czas temu, spędzając czas na placu zabaw z moimi pociechami, wdałam się w dyskusję z jedną Panią, będącą matką jednego dziecka. Chłopiec ma niespełna dwa latka i jest geniuszem. I wszyscy na placu zabaw muszą o tym wiedzieć, że liczyć umie do 10 i kolory rozpoznaje, tylko jakoś tak przy ludziach to nie pokaże, bo się wstydzi. Ale w domu, to czego to on nie robi. Podobno jest najmądrzejszy, wszystko robi szybciej od innych dzieci i nawet w jedzeniu wyprzedza rówieśników, bo  zje wszystko, co mu podadzą…

Słuchając tego, zdałam sobie sprawę jak różni są rodzice i jak różnie ci rodzice kształtują swoje dzieci. Niektórzy uważają, że robią to dla ich dobra, bo kto dzisiaj nie ma problemów z poczuciem własnej wartości,  więc może lepiej zapewnić dziecku jego nadmiar, niż zafundować mu kłopoty psychiczne w przyszłości. Trudno się z tym nie zgodzić, bo niezależnie od tego, czym się zajmujemy i co robimy w życiu, najważniejsze jest to, żeby czuć się dobrze ze sobą, a za to odpowiedzialność ponosi właśnie nasza samoocena. Ale to tylko jeden aspekt. Bo jest jeszcze drugi, a mianowicie skromność, bo przecież nikt nie lubi bufonów i snobów, którzy uważają, że są najmądrzejsi i innych mają za gorszych. Czy ta cecha się w życiu przydaje? No chyba tak, bo w końcu w dużym stopniu jej brak, może nam uprzykrzyć życie i relacje międzyludzkie. A zatem kluczowe jest pytanie o granicę.

Właściwie dużo mówi się dzisiaj o tym, że dzieci trzeba chwalić, mówić, że są piękne, mądre i wspaniałe. Wiadomo, dla każdego rodzica, jego dziecko jest najważniejsze i najpiękniejsze na świecie i to dobrze 🙂 Jednak być może nie każda droga, nie każda forma i nie każdy sposób są tutaj dobre. Na przykład wmawianie dziecku, że jest lepsze od innych, wykracza już poza budowanie samooceny i wspiera poczucie wyższości. I tak naprawdę niczemu niewinne dziecko, może zacząć myśleć właśnie w taki sposób: „Kurcze, faktycznie jestem lepszy. Inne dzieci są ode mnie gorsze/ głupsze/ słabsze”. To prosta droga do tego, żeby rówieśnicy odwrócili się od takiego dziecka. (Abstrahuję tutaj od tego, czy są do tego racjonalne podstawy, bo z pewnością zdarzają się dzieci wybitnie zdolne.)

Jakie jest Wasze zdanie na ten temat? Gdzie jest granica pomiędzy budowaniem poczucia wartości, a budowanie poczucie wyższości?

Siedzę w domu z dzieckiem i się obijam.

Co jest lepsze? Siedzenie w domu z dzieckiem, czy praca, podczas gdy ma się małe dziecko? Oczywiście nie każdy stoi przed takim wyborem, bo niektórych życiowa sytuacja zmusza do bardzo szybkiego powrotu do pracy i nikt ich nie pyta, co by woleli… Temat jest ostatnio bardzo często poruszany przez blogerów i nie tylko, dlatego i ja postanowiłam dorzucić do dyskusji swoje 3 grosze. Continue reading „Siedzę w domu z dzieckiem i się obijam.”

Gdy zostajesz mamą wsiadasz do pociągu, który nigdy się nie zatrzyma

Stałam na peronie, czekając na swój pociąg. Obok mnie było mnóstwo ludzi. Oni też czekali. Jedni młodsi, drudzy starsi. Niektórzy z nich czekali już bardzo długo, inni dopiero przyszli. Mi bliżej było do tej drugiej grupy. Byłam pełna nadziei. Wierzyłam, że podróż, która ma się rozpocząć, gdy wsiądę do pociągu będzie najpiękniejszą w życiu. Wiedziałam też, że będzie wyzwaniem. I przyznam się Wam, że czasem się trochę tego bałam. Bałam się wsiąść. Ale ostatecznie bardziej chciałam, niż się bałam, dlatego też nie zawróciłam z tego peronu i nie wróciłam do domu.  Continue reading „Gdy zostajesz mamą wsiadasz do pociągu, który nigdy się nie zatrzyma”